Siyahlığına beyaz giydirilmiş gece...

Araladım perdeyi...

Beyaz...Alabildiğine beyaz...

Sokak lamnasının titrek ışığının altında rüya gibi tanecikler...

Heyecanlandırırdı çokça beni kar...

Yokladım kalbimi

Şaşırmadım...

Bu beyazlıkta titretemedi yüreğimi...

Pencereyi açtım...

Havadaki beyazlığı,saflığı soludum derinden...

Yumdum gözlerimi

Geriye arşınladım hızla zamanı...

Bir önceki şubat...Ondan önceki şubat...Daha da önceki...

Yeniden yokladım çocuk yüreğimi...

Kıpır kpır...

Şubatlardan bir önceki şubatı seçtim...

Karmakarışık bir halet-i ruhiye...

Ama seviyordum bu hali...

Keşmiştim herkesle sözü,sohbeti...

Hayalin...Kalpten kalbe sohbetimiz yetiyordu bana...

Niyeydi...neydi bilmiyordum...

Hep seninleydim anlamsızca...

Oysa ki yoktun hiç...

Ve bu kez sular tersine akmıştı...

''Birine dokunmak,onun ruhuna dokunmaktır.''

Bunu yeni öğrendim...

Ve bu kez sular tersine akmıştı...

Sen önce ruhuma dokunmuştun...

Oysa bana hiç dookunmamıştın...

Vuslatsız hasret yolculuğunun son durağındayım şimdi...

Bir hayli garip...

Geçen şubat çocuktu yüreğim...

Şimdi ise hatıralarla zihnim...

Hatıralar aşıklar ve ihtiyazların hazinesidir...

Ben ihtiyarladım sanırım...

Bu şubat el değdi beyazlığımıza...

El değdi beyazlığına...

El değdi beyazlığıma...

Hissiz...boşvermiş...öylece akıntıya saldım kendimi...

Herkesi birden mutlu edemiyor insan...

Öğrendim...

Ya haklı ya mutlu oluyorsun hayatta...

Yaşayarak öğrendim...

Üşümeye başladım...

Daha çok ruhum üşüdü...

Isıtmak namümkün ruhumu...

Siyahlığına beyaz giydirilmiş bu gecede anlıyorum ki bir kere daha,

Geri dönüşü olmayan çocuk yüreğimi ne çok özlediğimi...